มันมาอีกแล้ว เจ้าความเหงา เข้ามาไม่ทันได้รู้ตัว

กี่ครั้งที่แวะเวียนเข้ามา
ต่างเวลา ต่างเหตุผล แต่ทำให้เกิดอารมณ์เดียวกัน...เหงา

บางครั้งไม่อยากหาเหตุผล และพอใจที่จะให้เจ้าความเหงาเข้ามานั่งด้วยกัน
บางครั้งก็หาเหตุผลเจอ แต่ก็ยังคงปล่อยให้เจ้าความเหงามานั่งข้าง ๆ
บางครั้งก็หาเหตุผลเจอ แต่ยังไม่ยอมรับเหตุผล เลยต้องปล่อยให้เจ้าความเหงายังคงนั่งอยู่

การมีคนมานั่งข้าง ๆ ช่วยให้ความเหงามันจางลงได้จริงหรอ
การมีคนมาแชร์ความรู้สึก ช่วยให้ความเหงามันบางลงได้จริง ๆ รึป่าว
แล้วถ้าอยากหายเหงา แต่ไม่อยากแชร์ความรู้สึกล่ะ
...เห็นแก่ตัวเกินไปรึป่าว
แล้วถ้าคนที่มานั่งทำได้แค่นั่งข้าง ๆ แต่ไม่เคยมีความคิดที่จะอยู่ข้างเดียวกันเลยล่ะ
ยังคงอยากให้เค้านั่งอยู่ เพียงเพื่อคิดว่าเจ้าความเหงามันจะหายไปอีกรึป่าว
...สุดท้าย ก็คงเหงาใจมากกว่าเดิม

คนที่เคยอยู่เคียงข้าง ห่างกันไป 
ช่องว่างเล็ก ๆ ที่เคยมี ให้ความรักเป็นเพียงสายลมผ่าน
วันนี้ดูเหมือนมันยิ่งกว้างออกไป จนเจ้าความเหงาเข้ามาแทรกได้
มันรู้สึก เวิ้ง.. ยังไงไม่รู้

...หนาว จัง